Dün akşam Metehan’la kendimizi kahve dünyasında çikolataya verdik. Göztepe’ye kadar yürüttüğüm için söylenmeler fondü karşısında eridi bitti. Ordan burdan sohbet ederken düşündüm de bu çocuk el kadardı arabasıyla kafelere götürürdüm, ciyaklayınca koşarak dışarı kaçırırdım. Ne çok gezerdik. Tiyatrolar, sinemalar illa ki Mc Donaldslar şimdi gidilen yerler bile değişti. Zaman ne çabuk geçiyor. ama beni asıl bitiren geri dönmek için bindiğimiz taksiden inerken beni bir kol hareketiyle durdurup cebinden parasını çıkartmasıydı. İnanmıyorum oldum, ulan bu ne zaman büyüdü oldum, ohaa Metehan oldum, ne düşünceli çocuk oldum, ne çok şey oldum da oldum.
Zaman hızlı geçiyor bunun bir kaç adım sonrası haladan kaçış olacak, arkadaşlarla takılmalar sıklaşacak bu anların tadını çıkartmak lazım…
Benimki yazları bana stajyer geliyor..benim verdiğim ticketlarla ablama ve bana bir sabah kahvaltı ısmarladığında gözyaşlarımıza boğulmuştuk..merak etme..senden kaçmayacak..en iyi arkadaşın kalacak..
Doğumunu bildiğim kuzenimin çocuklarıyla şimdilerde yaptığımız gezmelerde, sohbetlerde aynı şeyleri hissediyorum. Çok güzel bir yandan da yaşımızı aklımıza getiren anlar.
Benim kuzen minicikti.. Deri ceketimin içine sokar üstüne fermuar çeker kanguru anne gibi gezdirirdim cadde de.. Uyurdu.. Sonra birgün o kadar büyüdü ki! :O :…( 1.75 oldu boyu! Ve evet o kadar büyüdü ki geçen yaz ay sonu birgün, bomonti de kahve içtik 3 kuzen.. Utandım kazık kadar olmuşuz paramız bi kahveye yetmedi ve o ödedi. 3 gün ağlayacak kadar çok malzeme verdi bize be:))
evet ya ne çabuk büyüyorlar. Artık Orduya gittiğimde beni yeğenim gezdiriyor. hala artık ora öyle değil, burdan gidicez, artık öyle bir yer yok derken ben onun suratına baka kalıyorum.Öptüm seni