Durup dururken oluyor böyle anlar. Bu sefer tatil sonrası olması tamamen tesadüf. Belki de değildir. İçimde bir enerji fışkırması var. Herşeyi yapabilirmişim hissi. Sabahın köründe zınk diye uyanıyorum. Evde bana bol bol ben vakti kalıyor. Kendimle oynuyorum evle oynuyorum. Sonra zıp zıp işe geliyorum. Herkes tatilde diye iyiden iyiye ev ofis havası esiyor.  Çayım elimde huzurla çalışıyorum. Canım kahve istemiyor bile. 2 hafta önce  eli belinde deliren hiç ben olmamışım gibi. Herşeyi sıfırlanmış  sanki.

Böyle anlarda plan yapmadan yaşıyorum nasılsa her an güzel ya, plan yapmaya gerek yok gibi . Zaten tüm planları mızmız  olduğum anlarda yaparım. Ne zaman makyaj yapsam normak kıyafetimin biraz dışına çıksam mutlaka içten ufacık  birşeyler beni yediği içindir.

İçime bir İclal Aydın yerleşti. Vedat’ın maç seyretmesine bile seviniyorum o seyrederken mutlu diye. Acaba bütün lig devam eder mi bu sevinme?   Biri birşey diyor normalde sinirleneceğim bakmışım boşvermişim. Bu anlar hep sürmediği için hafif bir dengesizlik söz konusu tepkilerimde ama ben böyle iyiyim ya kime ne :)

Bugünü not düşmek istedim, burada kalsın okudukça hatırlansın…

 

resim kaynak: http://ilovepolkadot.blogspot.com/

Related Posts with Thumbnails