Her gün bir yerden göçmek ne iyi

Her gün bir yere konmak ne güzel

Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş

Dünle beraber gitti cancağızım,

Ne kadar söz varsa düne ait

Şimdi yeni şeyler söylemek lazım

Mevlana

 

İşte tam böyle yaşamak istiyorum bugünler de . Özellikle bulanmadan donmadan akmak kısmını. Geçen gün Burçe facebook’a yazmış çocukluğun kendini akışa bırakması ne güzeldi diye. Ne zaman unuttuk acaba ne zaman direnmeye başladık? Yeniden öğrenebilir miyiz ya da hatırlayabilir miyiz?

Bazen hayat akarsuyun kenarındaki taşa takılıp kalır ya bu günlerde kendimi o taştan kurtulmuş hızla akıyorum  gibi hissediyorum. Yeniden taşa takılır mıyım endişesini uzaklaştırıp öylece akmak istiyorum. Çok mu zor?

Pek filozofum bugün. Umarım unutmam…

Related Posts with Thumbnails