Hafta sonu neşesi terörle söndü. Yine azdılar yine gencecik askerler şehit yine aynı nutuklar her yerde ama yapılan hiç bir şey yok. Çok acı.

Terörle tanışma yaşım 4 benim. 80 öncesi bahçedeki tenis klubü defalarca basıldı. Silahlı adamlar duvardan girdiklerinde Hanem abla beni eve kaçırmıştı. Allahtan hiç can kaybı yaşamadık ama huzurumuz  yoktu. Sebebi neydi, istedikleri neydi  hiç anlamadım.

7 yaşındaydım abim askere gittiğinde Hakkari dağ komandosu olarak.Terörün ilk başladığı yıllar TRT 1′deki haberlerin önünde annemin eli kalbinde beklediği gün saydığı  bir sürü gün. Sağsalim eve gelmesinin sevinci.

İçine ateş düşen evler, gencecik şehitlerin cenaze törenleri. Arkasında yaşlı gözler bırakan  gencecik yürekler.  Yine de Vatan sağolsun diyen  anneler babalar.

Bundan rant sağlayanlar, yapılması gerekenleri yapmayanlar, askerliğin yan gelip yatma yeri olup olmadığını tartışanlar kafalarını yastığa koyduklarında acaba  ne kadar rahatlar?