Küçükken okula gitmeyi hiç sevmezdim.Ben okuldayken evde yaşanan tüm olayları kaçırdığım için aklım hep evde kalırdı.Bu yüzden her sabah kusa kusa ve ağlaya ağlaya annemin zoruyla okula giderdim.Her sabah hasta taklidi yapmamdan bunalan annem insanlar çok hasta olduklarında saçlarının ucu ağrır eğer saçlarının ucu ağrıyorsa okula gidemezsin demişti bir gün.Sonrada ben saçlarımın ucu ağrıyor diye ağladıkça beni okula yollamıştı.

 Bizim ev çok eğelenceliydi.Tek katlı evimizin bahçesi tenis klubüydü.2 abim benden oldukça büyük oldukları için okul hayatlarını bitirmiş klüpte çalışırlardı.Ben sabahları kara kuru pis siyah önlüğü giyip,yumurta kokan sınıfa girdiğimde evde kahvaltı keyfi başlardı.Ya da ben öyle hayal ederdim.Hava sıcak ise bahçede demir masada hava soğuk ise mutfakta yuvarlak sarı masada kurulurdu kahvaltı sofrası.Bense okulda sıramın mavi pötikare  örtüsüne  alnımı dayar evde olmayı hayal ederdim. Beslenme saatinde  çubuk krakerimi üçgen karper peynire batıra batıra yerdim.

 Okuldan eve döndüğümde önlüğü bir tarafa sanki bir daha hiç kullanmayacakmışım gibi atar koşarak bahçeye çıkardım. Hava kararmadan eve dönmezdim.Hava kararınca ödevlerin ağırlığı üzerime çöker zorla oturur ama  ödevlerimi mutlaka yapardım.

 Akşam yemeğinde ev oldukça kalabalık olurdu.Annem masaya gelen olur diye  2-3 tabak fazla koyardı.Mutlaka da gelen olurdu zaten. Yemekten sonra Çaykiko diyerek  çay içilirdi. Sonra da benim yatma yani evdeki eğelenceden bir kez daha koparılma faslıma gelirdi sıra. sinir içinde evin içinden gelen sesleri dinleyerek uyurdum.Sabah akşamdan kalan evin izlerine baktıkça saçlarımın ucu daha çok ağrır hıçkıra hıçkıra ağlardım ama annem beni yinede  okula  yollardı.