Akşam üstü eve geldim. Makarna suyu kaynamış domatesler  yıkanmıştı ki telefon geldi abin hatayın ritmini şaşırdı diye. Yine yollara düştük acile daldık ailece.  Acil serviste halimize şükrede şükrede abimin ritmini yakalamasını  bekledik.Ben içinden hayatın ritmini yakalıyorum olumlaması yapmasını söyledim o bana kötü kötü baktı.  Bir ara ben uyuyup kendimi uçakta sandım.Sonra Karnım acıktı döner sermaye veznesinden döner isteyecektim Vedat engel oldu. Bu sefer 12 saatte ritim yerini buldu. Güle oynaya eve döndük. Evde kocaman bir kahvaltı masası hazırlamışlar sanki bayram sabahı gibi. Kahvaltımızı ettik. Tüm sağlık sorunlarını İnşallah geride bıraktık.

Bu hafta kendi ritminde geçsin, herkes sağlıklı ve mutlu olsun. Bir de kadınlar günü kutlu olsun…

Bugün ofiste yapacak milyon tane iş varken bana değiş ton ton ruhu geldi. Arada olur tüm eşyalar hava da uçuşur. Bu sefer de  bir sürü yer değişikliği yaptık.  Pek bir ferahladık. Pazartesi hızlı bir şekilde kalan işlere geri dönebiliriz artık.

Bu lambayı görür görmez aklıma Tanya geldi. Jelibon ayıcıklı lamba muhteşem duruyor. Resme baktıkça beni mutlu etti. Ne güzel. Tanya eğer istersen Va Piano ‘dan her seferinde artırdıklarımla bunu sana üretebiliriz : )

Haftasonu yine geldi. Muhteşem planlar var. Heyacanla yarını bekliyorum. Mutlu hafta sonları herkese.

Ahlat Sadullah Gencer Anadolu Lisesinin kütüphanesinde sizin de bir kitabınız olsun ister misiniz?  Aşağıda okulun öğretmenlerinin hazırladığı liste var. Facebookta ise gönderilen kitapların tekrar gönderilmemesi için açılmış bir grup var.

http://www.facebook.com/#!/pages/Turkiye-Cumhuriyetinin-Temeli-KulturdurMustafa-Kemal-ATATURK/Kitap-Kampanyasi/280084604235 

Eğer facebook hesabınız yoksa göndermek istediğiniz kitapları bana yazarsanız listeyi kontrol edip size bildirebilirim. Hiç tanımadığınız bir hayata uzaktan dokunmak isterseniz siz de bir (tercihen daha çok) kitap seçip gönderin.

Bu yazıyı istediğiniz kadar çok kişiye göndermekte serbestsiniz

Gönderi için adres: SADULLAH GENCER ANADOLU LİSESİ AHLAT/BİTLİS            ÖĞRETMEN: BÜLENT BİLDİRİCİ

Nil Karaibrahimgil Vogue Türkiye’nin ilk sayısında bir yazı yazmış Walt Whitman’dan bir alıntıyla bitirmiş.”Kendimle çelişiyor muyum?   Ne güzel, kendimle çelişiyorum. Çok genişim demek ki içimde herşeyden var.”

 Yazının kendisinden içimdeki binbir çelişki çıkar zaten. Neyse… 

Hayatıma değen değerkende yön veren insanlar var, bir de benim şöyle bir değiverdiklerim bazen kişisel bazen meslek icabı. Vogue Türkiye’yi okurken bir kaçına rastladım. Önce ve sonralarını bilmek çok keyifli bir duygu.  Endişeli korkak yüzlerin profesyonele dönüşmüş halleri muhteşem.

Hafta sonu başladı bile.  Kışın en son hafta sonu bol keyifli geçsin en güzelinden.  Mucize dolu olsun bir de herkes için…

Bir gün İrlanda’ya  gidersem eğer kesin Quentin’s te yemek yemek için tutturabilirim. Brenda Brennan masamla ilgilensin ilgilenirkende yaşamımdan birşeyleri bir yerlere bağlasın isteyebilirim. Publarda kesin bir kaç tanıdık bulur. Garip ikizlerin dansını ve birbirlerinin konuşmalarını tamamlamalarını duymak için birinin eski mutfağında çay servisi bekleyebilirim. Signora ile italyanca konuşup aşkının peşinden nasıl gittiğini bir de ondan dinlemek de isterim.

Maeve Binchy’nin kitaplarını okudukça  İrlanda’da bir sürü tanıdığım varmış gibi bir hisse kapılıyorum. Kitaplarda ortak karakterlerin hiç olmadık yerlerde karşıma çıkmasına bayılıyorum.

Merak edenlere, henüz tanışmayanlara kitapları ve yaşam öyküsü :

http://www.dogankitap.com.tr/yazar.asp?id=136

ps: Amazon bir rekora imza atıp ısmarladığım kitaplardan birini 3 gün içinde gönderdi. Sen bununla oyalan diğerleri yolda demek istedi galiba. Yaşasın Yaşasın :)

İlk defa evlerinde kalmak  konusunda çok direnmiştim annemin eteğine yapışık bir çocuk olarak. Her akşam kalacağım diye gidip gecenin bir yarısı size zahmet olmasın çarşaflar kirlenmesin diye eve dönerdim. Sonra bir alıştım pir alıştım. Sarı koltuklu odada Cumartesi sabahları  erkenden uyanıp evimiz Hollywood’da seyrederdim keyifle.  

Hayatımın her döneminin tam içinde olup  beni ne Amerika’da yalnız bıraktılar ne İtalya’da. Güvenlerini hissedecek kadar yakın beni özgür bırakacak kadar uzaktalar hep.  Benden  hiç kurtulamadılar.  Önce alt kat  komşuları olarak sonra karşı komşuları olarak  kendimi hiç unutturmadım : ): )

Nice mutlu yıllara  gümüş, altın yıllara… Sizi çok seviyorum.

ps: Bu posta 22 yıl öncesinden bir resim bulmalı… Az sonra…

Rengarenk kavanozlar, kutu kutu eşyalar, papatyalar, kırmızı mumlar ve aşk kokusu vardı bu hafta sonu evde.  Bol bol plan bol bol yeni proje de.  2010  güzel geldi hem bana hem çevremdekilere. Bir sürü mutlu gün var bizi bekleyen. Ne güzel ne güzel…

Biriktirici toplayıcı bir toplumun devamı olarak eve ne bulduysam incik cincik biriktirdiğimden bir düzenlemeye ihtiyacım var. Bİr sürü web sayfası gezindim. Harika fikirler buldum sırada uygulama kaldı. Ikea  paklar beni, bir de erenköy’deki boy boy kavanoz satan amca.  Taşınalı 1 sene oldu, herşey yerli yerine oturdu sandım ama oturmamış demek ki. 

Geçen hafta evdeki sulak alanlar 5′e çıktı. Kaloriferden kaçan su resimlerimi koyduğum kutuyu ıslatmış. Neyseki çok büyük kayıp yok. Resimler kurudu, kurtarıldı. Eve gelen tamirci hiç bir sorun bulamamış zaten su da kendiliğinden kesildi. Şu akan sular bana ne anlatmak istiyor bir anlasam. Salonun ortasında su görüp hiç sinirlenmeden içeri gidip yerbezi alacak kadar doğal bir durum haline geldi. Hatta kırmızı mutfağa uyumlu kırmızı havlular mutfakta daimi yerlerini aldılar. Havalar kurumadan kesin çözüm yok.

Bir de evde bitirilmemiş projeler topluluğu var. 60  parça olması gereken 4 parçası örülmüş bir battaniye başı çekiyor. Okunması gereken kitaplar, başlanması gereken spor var. Bir tek Osmanlıca tüm hızıyla devam ediyor. Bu hafta bir okuma parçası var çözmem gerken. Şifre çözer gibi çok eğelenceli.  2010 içinde beni en çok heyecanlandıran şey bu sanırım.

Perşembe sabahı Nalanla ve Ebruyla kahvaltıya kaçtık.  Buluşmanın sonunda ne çok paylaştığımızı farkettik. ne çok ortak itirafımız varmış meğerse.  Çok iyi geldi yoğun bir haftanın içinde bu kaçamak.

Sevgilier günü cadde hazırlıklarından başladım nereden çıktım.  Bize hergün sevgililer günü olsa da kırmızıya olan aşkım yüzünden çok seviyorum etraftaki kırmızı kalpleri. Sevgililer gününü yılbaşı günü gibi kutlayanlara şaşırsamda yeni aldığım kırmızı beyaz puantiyeli tabakları ilk defa kulanmak için işte fırsat. Aşk dolu bir hafta sonu olsun, bol kırmızı…

Dün gece Uğur Tenis grubu ile buluştuk. Yaklaşık 60 kişiydik. Zaman makinesi diye tutturmamın sebebi bahçenin ev sahipliği yaptığı, benim isim annesi olduğum Uğur Tenis 1994 yılında kapandı ama orada kurulan dostluklar hep devam etti. Bir sürü eskilerden konuşuldu, o ne yaptı bu ne yaptı bir bir soruldu orada olmayanların kulakları çınlatıldı.

Ben sabahları top sesiyle uyanmayı, sabah 9 akşam 12 hep açık havada olmayı, tüm yemekleri bahçede yemeyi, her daim eğelencenin içinde olmayı, hiç bir yere gitme ihtiyacı hissetmemeyi, tam çizginin üzerine düşen topları, klubün içinde şömine karşısında oturmayı, kırmızı minderleri ve masa örtülerini, Kenan’ın köftelerini, yeni açılan tenis topu kokusunu özledim. Aslında belki de özlediğim tek derdimin tatilin bitmesi olan o akışa bırakılmış çocukluk günleri kimbilir.

Yukarıdaki resim abimin bir arkadaşı tarafından helikopterden çekilmişti. Annemin itinasıyla hiç ağaç kesilmeden yapılan apartmanlar sayesinde hala yeşiller içinde bir bahçemiz var. Hadi yaz gelsin bahçeye upuzun sofralar kurulsun. Hem plan yaptık bir sonraki UTT buluşması bizim bahçede olacak…

Kitabı okurken gözümün önüne hep eski evin bahçesi, yenen yemekler, yemyeşil Erenköy geldi. O bahçeye bir daha kavuşamayacak olmak çok hüzünlü geldi birden. Vedat’ın zaman makinesi üzerine çalışması şart.